In deze rubriek zal u ontdekken, dat doorheen de
eeuwen, de eigenaars van de Ferme d’Arimont steeds
nieuwe activiteiten hebben uitgevoerd.
Van pachters
in de 14de eeuw, zijn ze leerlooiers, renteniers, avonturiers,
dan weer pachters geworden, en eindelijk hotelhouders
in de 20ste eeuw.
14de eeuw
In de vorige eeuwen werden de bewoners vaak
"del Cour" of "del Court d’Arimont"
of "de la Cense d’Arimont" genoemd. |
 |
 |
De oudste melding "Ferme
d’Arimont" werd met zekerheid op
een erfenisakte van 1369 gevonden. Deze erfenisakte
beschrijft in detail
de waarde van het eigendom ( het huis, de weiden, de
gronden en bossen in Arimont) waarvan het tiend "8
vieux gros" (de munt van toen) bedroeg.
Van die periode werd er nochtans geen enkel dokument
gevonden dat zou kunnen getuigen van de belangrijkheid
van het domein.
Bij recent uitgevoerde werken werd een deuropening
met arkozesteen blootgelegd. In drie van de stenen
vindt men nog de gaten voor de hengsels en de grendel.
Ze waren nog met roet bedekt, in die tijden een waterdichtmiddel.
Dit detail, alsmede de afmetingen van de stenen, doet
veronderstellen dat hier de hoofdingang van het huis
gesitueerd was. |
17de eeuw
Een nieuw wapenschild, in leisteen uit Vielsam, werd
aangebracht op de bovendrempel van de ingangsdeur.
Volgens diverse bronnen zou het behoren tot de familie
Alard-Cunibert of Alard-Darimont. Hier wordt verder
onderzoek naar gedaan...
Gedurende die periode werden de gebouwen aanzienlijk
vergroot. Het eigendom werd beheerd door een pachter.
|
 |
 |
De familie Alard zelf waren leerlooiers. Om het leder te
bewerken plaatsten ze grote kuipen. Er kwam een schuur om
schors te bewaren en het leder te laten drogen. Deze kuipen
werden twee eeuwen later teruggevonden in de binnenkoer van
de hoeve.
18de eeuw
In 1750 was Arimont een enclave, behorend tot het grondgebied
van het Land van Luxemburg en niet, zoals men zou denken,
tot het Prinsbisdom Luik. Daarom moest het tiende betaald
worden aan de Prins van Oranje. Deze bijzondere situatie
is duidelijk te zien op de kaart van de Graaf van Ferraris
uit 1771.
19de eeuw
Rond 1830 was het domein eigendom van de familie
Bodet, waarvan de oudste zoon, Pierre Joseph Bodet,
als rentenier, een avontuurlijk leven leidde. In 1842
ging deze naar Rome waar hij blijkbaar monnik wilde
worden, daarna vinden we hem terug in Marseille, Parijs,
Brussel en Keulen.
Terug in de Cense d’Arimont, hield hij bezig
met te trachten zuidelijke planten aan ons klimaat
te laten wennen. Hij versplilde nog een groot deel
van zijn erfenis in investeringen in de Verenigde Staten
op zoek naar goud. Hij had ook interesse in fotografie
en jacht. Hij organiseerde concerten, opende een wijnhandel...
Dit verwarde leven leidde tot de verkoop van de hoeve,
die toen bestond uit:
• een oppervlakte van 63 verges en 70 voet van Pruisen,
• een leerlooierij, een schuur, een werkplaats en ongeveer
60 kuipen,
• twee moestuinen, boomgaarden, weiden, bossen, enz…
Bij
zijn terugkomst had hij een "Cabinet de Curiosités"
(rariteitenkamer) ingericht om aan de inwoners van
Malmedy de souvenirs
van zijn talrijke reizen te tonen. Zijn bibliografie,
overigens door hemzelf geschreven, toont ons de originaliteit
van deze zonderlinge man..
In 1860 kocht Rudolf Schwartz de Ferme d’Arimont.
Sinds die tijd zou voor de inwoners van Mamedy het
domein de naam dragen van "Ferme Schwarts" of
in het waalse dialect, "Cêse Schwartz".
Het werd het zomerverblijf van deze familie. De exploitatie
van de hoeve werd voortgezet met behulp van knechten
en landbouwgasten. |
 |
20de eeuw
In 1919 werd de hoeve gekocht door de familie Bodarwé waarvan
drie generaties landbouwers zich zullen opvolgen tot in 1987.
Het houden van melkkoeien liet toe ter plaatse de melk te
verwerken tot boter, room, platte kaas, ...
In 1986 namen Walter en Arlette, toen nog landbouwers, het
besluit enkele bijgebouwen te verbouwen om zo de steeds talrijker
vakantiegangers in de streek te ontvangen.
De grote hooischuur werd getransformeerd tot 5 ruime vakantiewoningen
(gîtes). De stal werd een speelruimte. In 1996 werden
nog 2 comfortabele gastenkamers in de oude schuur voorzien.
Besluit
Tot hier de geschiedenis van deze mooie eigendom stammend
uit de 14e eeuw.
Jullie hebben gezien hoe deze werd verbouwd, vergroot, verfraaid,
aangepast aan het leven van zijn bewoners. Het heeft de eeuwen
doorstaan, en de tijd liet in de oude stenen onvergankelijke
getuigenissen van het verleden na.
Walter en Arlette nodigen U uit tot een verblijf op deze
plaats zo rijk aan geschiedkundige getuigenissen.
|
